mijn verzekeraar stuurt ook een vragenlijst over duurzaamheid geldt de regel dan ook

Ja, de ketenbepaling maakt geen onderscheid naar type afnemer

Ja, deze regel geldt ook als de vragenlijst van een verzekeraar komt. De ketenbepaling uit de richtlijn duurzaamheidsrapportering kijkt niet naar wát voor bedrijf de vragen stelt, maar naar de relatie: een rapportageplichtig bedrijf dat informatie nodig heeft van een kleinere partij in zijn keten, mag daarbij niet verder gaan dan de VSME-standaard toestaat als die kleinere partij 1000 medewerkers of minder heeft. Een verzekeraar die gegevens verzamelt om zijn eigen duurzaamheidsrapportage te kunnen maken, valt onder diezelfde bepaling als een grote klant die dat bij zijn leveranciers doet. De vraag is dus niet "is dit mijn bank, mijn klant of mijn verzekeraar", maar "is de partij die vraagt rapportageplichtig, en val ik zelf onder de omvang die de standaard beschermt".

In de praktijk betekent dit dat een vragenlijst van een verzekeraar op precies dezelfde manier te beoordelen is als elke andere: vraag voor vraag nagaan of het gevraagde onderdeel is van de basismodule van VSME, of dat de verzekeraar iets extra's vraagt dat daarbuiten valt. Wat binnen VSME past, is in de regel gewoon te beantwoorden. Wat daarbuiten valt, mag geweigerd worden — met een nette formulering waarom. Voor wie dit specifiek van een bank kreeg, staat een vergelijkbare uitleg bij mijn bank wil dat ik een esg vragenlijst invul wat moet ik doen; het onderliggende principe, welke vragen een afnemer eigenlijk mag stellen, staat uitgewerkt op mag mijn klant zomaar alle duurzaamheidsvragen stellen die hij wil.

Waarom de richtlijn dit zo regelt

Deze uitleg volgt uit de wijziging van maart 2026 in de richtlijn duurzaamheidsrapportering (Richtlijn (EU) 2022/2464), die de omvang van gevraagde informatie in de keten koppelt aan de VSME-standaard van EFRAG, zonder daarbij de aard van de vragende partij te beperken tot alleen afnemers van goederen of diensten.