hoe krijg ik mijn brandstofbonnen in het esgia dossier

Brandstofbonnen leveren de cijfers voor scope 1

Brandstofbonnen gaan het dossier in als bewijs van het eigen brandstofverbruik, en dat verbruik is precies wat er nodig is om de directe uitstoot van een bedrijf te bepalen. Denk aan bonnen van de tankpas voor bedrijfsauto's, bonnen van diesel voor een bestelbus of heftruck, of facturen van een leverancier die propaan of huisbrandolie levert. In het dossier wordt gevraagd hoeveel liter of kilogram brandstof er in een bepaalde periode is verbruikt, en om welk type brandstof het gaat — die twee gegevens staan meestal gewoon op de bon of de factuur, en de ondernemer bevestigt zelf dat de overgenomen cijfers klopen.

Wat er niet gebeurt, is dat esgia zelf gaat rekenen met liters of gaat vaststellen wat een uitstootcijfer moet worden. Het dossier registreert wat er is verbruikt; de omrekening naar een uitstootcijfer gebeurt met vastgestelde emissiefactoren die een peildatum hebben. Voor wie behalve brandstofbonnen ook een energienota moet verwerken, geldt een vergelijkbare aanpak — daarover staat apart uitgelegd wat er van een energienota nodig is voor het dossier. En voor wie nog niet weet in welke volgorde alles moet, is er een overzicht van hoe de opbouw van het dossier stap voor stap werkt.

Waarom brandstof apart wordt geregistreerd: scope 1

Brandstof die een bedrijf zelf verstookt — in eigen voertuigen, eigen machines of eigen verwarmingsinstallaties — valt onder wat het GHG Protocol scope 1 noemt: directe uitstoot uit bronnen die het bedrijf zelf bezit of beheert. Die indeling in scope 1, 2 en 3 is de basis waarop ook de VSME-standaard van EFRAG voortbouwt in de basismodule voor niet-beursgenoteerde mkb-ondernemingen, en waarop de rapportageplicht uit de CSRD-richtlijn (Richtlijn (EU) 2022/2464) is gebouwd voor bedrijven die daaronder vallen. Omdat brandstofbonnen de directe brandstofinkoop van een bedrijf laten zien, zijn ze de meest voor de hand liggende bron om scope 1 mee te onderbouwen.