mijn klant accepteert het niet dat ik een vraag weiger te beantwoorden

Een afnemer kan een weigering afkeuren, maar niet de VSME-grens opzij zetten

Als een afnemer het niet accepteert dat een vraag onbeantwoord blijft, verandert dat niets aan het uitgangspunt zelf: de ketenbepaling in de richtlijn duurzaamheidsrapportering trekt een grens bij wat een rapportageplichtig bedrijf mag uitvragen bij een leverancier met duizend medewerkers of minder. Onenigheid over die grens is in de eerste plaats een gesprek tussen twee partijen, geen automatisch gelijk voor wie de vragenlijst heeft opgesteld. Een afnemer kan wél volhouden dat de informatie nodig is, kan vragen om een toelichting, of kan de relatie op andere gronden ter discussie stellen — dat is een zakelijke afweging, los van de vraag of de oorspronkelijke vraag binnen VSME paste.

In de praktijk helpt het om het gesprek zo feitelijk mogelijk te houden: niet "dit hoef ik niet te zeggen", maar een verwijzing naar de standaard waarop de weigering rust, met een korte, zakelijke toelichting waarom de gevraagde informatie erbuiten valt. Hoe zo'n formulering eruitziet staat uitgewerkt in hoe schrijf ik netjes dat ik een vraag niet ga beantwoorden. Blijft de afnemer aandringen, dan is het onderliggende punt vaak niet de toon van het antwoord maar de vraag of de gestelde vraag inderdaad boven de VSME-basismodule uitkomt — dat is precies waar mag mijn klant zomaar alle duurzaamheidsvragen stellen die hij wil op ingaat.

Waar dit op rust: de ketenbepaling en de VSME-basismodule

De ketenbepaling in Richtlijn (EU) 2022/2464 begrenst wat een rapportageplichtig bedrijf mag verlangen van een kleinere leverancier, met de VSME-basismodule van EFRAG als referentiepunt voor wat daarbinnen valt. Die begrenzing regelt wat er gevraagd mag worden — niet hoe een afnemer daarop reageert als een leverancier zich erop beroept, en niet wat er gebeurt als partijen het daarover oneens blijven. Voor dat laatste bestaat, voor deze MKB-rapportages, geen erkennende instantie die uitspraak doet.